Το 17ο αιώνα η παπική εκκλησία, για να αποφύγει την κατάχρηση στην ανακήρυξη αγίων, ανέθεσε σε ανώτερο εκκλησιαστικό υπάλληλο της επιτροπείας του Βατικανό – πέραν της βασικής ασχολίας του με τα της θείας λατρείας – και τον εξονυχιστικό έλεγχο του βίου του υποψήφιου αγίου, ώστε κανένας να μην αξιωθεί με την τιμή, αν δεν ήταν τίμιος έναντι Κυρίου.
Ο υπάλληλος λοιπόν αυτός έπρεπε να ερευνήσει και να υποστηρίξει όλους τους λόγους που τυχόν συνέτρεχαν, ώστε να μην ανακηρυχθεί κάποιος άγιος. Κι ενώ αρχικά έφερε τον τίτλο προωθητής της πίστης, «Promotor fidei», μετονομάστηκε σκωπτικά Συνήγορος του διαβόλου, «advocates diabolic». Η φράση «Κάνω τον συνήγορο του διαβόλου», που έλκει την καταγωγή της από τη συγκεκριμένη τακτική της Καθολικής Εκκλησίας και που λέγεται κυρίως για την προώθηση του διαλόγου, σημαίνει ότι εκφράζω επιχειρήματα ή σκέψεις της αντίθετης ή αντίπαλης πλευράς.
