Υπερβαίνω τα εσκαμμένα
(Το παρόν αποτελεί ακριβές απόσπασμα από το βιβλίο της Κας Γιολάντα Τσορώνη – Γεωργιάδη, με τίτλο «γιατί το λέμε έτσι…», Εκδόσεις ΩΡΙΩΝ, 2007).
Το άλμα εις μήκος στους αρχαίους Ολυμπιακούς αγώνες, ήταν τριπλούν και πραγματοποιούνταν σε “σκάμμα” μήκους 16 περίπου μ. Λέγεται ότι ο Σπαρτιάτης Χίονις στην Ολυμπιάδα του 664 π.Χ πραγματοποίησε άλμα πάνω από το όριο αυτό. Μια παρόμοια επίδοση είχε κάνει και ο Φάυλλος, από τον Κρότωνα της Κάτω Ιταλίας (Μ. Ελλάδας ) στα Πύθια, τους αθλητικούς αγώνες των Δελφών. Αναφέρεται πως τρέχοντας μέσα στο διάδρομό, διέγραψε πορεία ή οποία τον έφερε έξω από το σκάμμα με την άμμο. Γι ‘αυτόν ειπώθηκε πως ”υπερέβη τα εσκαμμένα”, εξού και η γνωστή θετικής τότε σημασίας, φράση η οποία και σήμερα λέγεται σε κάθε περίπτωση που ξεπερνιούνται τα καθορισμένα όρια.
